จากวันแรกที่ทุกๆคนช่วยหนูออกมาจากท่อ หนูมีสภาพอิดโรยและหวาดกลัว มะม๊ารับเลี้ยงหนูถึงแม้ว่าที่บ้านจะไม่ยอมรับ วันแรกที่อุ้มหนูเข้าบ้าน แล้วมีเสียงแม่บ่นหน่อยๆ จนวันนี้เสียงบ่นกลายเปนรอยยิ้ม
เพราะความน่ารักของเมี๊ยว

ทุกๆวันที่มะม๊าตื่นขึ้นมาก็จะพบเมี๊ยวปีนขึ้นมาบนเตียง แล้วนั่งมองหน้ามะม๊า พอเมี๊ยวเห็นมะม๊าตื่นก็จะเดินมาคลอเคลีย จากที่ไม่เคยตื่นหกโมงมาหลายปี ตอนนี้ตื่นได้ทุกวัน แล้วมะม๊าก็จะคอยอุ้มหนูลงมาหาอะไรกินกัน นอนดูทีวีด้วยกัน เล่นกัน กินข้าวด้วยกัน

ตอนนี้เมี๊ยวไม่อยู่แล้ว ตื่นมาไม่เจอใคร มันเหงามากเลยนะ กินข้าวคนเดียว ไม่มีฝีเท้าเล็กๆที่คอยวิ่งตาม

เมื่อก่อนเมี๊ยวทำให้มะม๊าไม่อยากไปไหน อยากรีบกลับบ้าน
แต่ตอนนี้มะม๊าไม่อยากอยู่บ้านแล้วว บ้านที่ไม่มีเมี๊ยวอีกต่อไป

เมื่อก่อนเวลามะม๊าทำงานมาเหนื่อยๆ พอได้เห็นเมี๊ยวก็หายเปนปลิดทิ้ง
แต่ตอนนี้ไม่มีเสียงใสๆร้องเรียก เวลามะม๊าถึงบ้าน ขนนุ่มๆเข้ามาคลอเคลียแทนคำกำลังใจ มันเหนื่อยใจมากกว่าเหนื่อยกายซะอีก

เฮ้ออ  แต่ไม่เป็นไรหรอกเมี๊ยว มะม๊าเข้าใจ เมี๊ยวต้องรีบไปกวนนางฟ้าสวยๆบนสวรรค์ใช่ไหม
ดีแล้วแหละ บนนั้นคงสบายกว่าที่นี่นะ แต่ถ้าไม่มีใครดูแล เมี๊ยวกลับมาเกิดใหม่
มาให้มะม๊าเลี้ยงอีกนะ มะม๊าจะรอเมี๊ยวนะ กี่สิบปีมะม๊าก็จะรอนะ

เพราะยังไงก็ไม่มีตัวไหนมาแทนที่เมี๊ยวได้แล้วแหละ

มะม๊ารักเมี๊ยวที่สุดเลยนะ  เสือเมี๊ยวของมะม๊า